هم آماده باش ، هم تیکه پارم.

من واقعا با خودم بهترم،

نمیدونم خراب یهو چجوری شد.

دور بودن از دوستام برای یک ماه بهم نشون داد نه تنها مشکلی نیست بلکه زمان اضافه تری رو به خودم و دنیای واقعی اختصاص میدم. دوست های ابدی؟ برای بار هزارم، کنار اومدن با دخترایی مثل اون شبیه کابوسه.من دارم از خودم محافظت می کنم.

کلش چرته، مکالمه هایی که در طول روز داریم فقط شرم رو بهم یادآوری میکنه. اون مدام پریا رو یادآوری میکنه، از روابط عاطفیش میگه و حتی گاهی به خصوصی ترین مسائل زندگیش اشاره میکنه و، "شرم" خفه کننده ست.

و اون دختری که عددش ۷ عه؟ تمام چیزی که دغدغه هاشو تشکیل میده پسر ها هستن. مجبور میشم درباره چیزی حرف بزنم که کوچکترین علاقه ای بهش ندارم، حتی نمیدونه که دخترکم کسیه که همیشه ازش حرف میزدم.

فرشته؟خب..اون تنها کسیه که بی نقص به نظر میرسه. و شاید خودخواهانه باشه اما موضوع همینه که اون بیش از اندازه قشنگه و خب:)

ما فقط همو میشناسیم ، چیزی به اسم دوست وجود نداره.